Galician Language: Pride and Survival

Búscate una casa

El principal portal inmobiliario de España quiere dar la nota mediante una campaña publicitaria que, sin duda llamará la atención.

Las elecciones en USA comienzan a hablar español

El español es el segundo idioma con mayor número de hablantes en Estados Unidos, después del inglés. Este país ostenta la segunda comunidad de habla hispana más grande del mundo, después de México, superando incluso a la propia España en número de hablantes de español como lengua materna.

El español es la segunda lengua más hablada en 43 estados y en el distrito de Columbia. Además,   Nuevo México es uno de los pocos estados donde existe población no inmigrante cuya lengua materna es el español, donde el idioma constituye una de las señas características más importantes de la personalidad cultural del estado.

Además, gran parte de las instituciones tienen el bilingüismo (inglés-español) como norma en sus sitios web oficiales, como el Gobierno, la Casa Blanca, el FBI, Medicare y la Biblioteca Nacional de Medicina ... y ahora también la campaña de Barack Obama apuesta por el español tal como indica su propia página web de campaña (que es bilingüe) ... como el anuncio que adjuntamos a continuación:

Premio a la incompetencia

El gobierno ha abaratado el despido ¿seguro? ... yo creo que no a la vista de las indemnizaciones recibidas por altos cargos que abandonaron sus puestos después de que sus instituciones hiciesen agua por todas partes. Aquí relatamos una corta lista, en la que, como no, los gallegos estamos a la cabeza:

• José Luís Pego, 18,6 millones de Euros - Nova Caixa Galicia
• José Luís Mendez, 16,5 millones de Euros - Nova Caixa Galicia
• Oscar Rodríguez Estrada, 14,1 millones de Euros - Nova Caixa Galicia
• Ricard Pagés, 11 millones de Euros - Caixa Penedés
• Gregorio Gorriarán, 8,8 millones de Euros - Nova Caixa Galicia
• Manuel Escribano, 7,5 millones de Euros - Caja Segovia
• Domingo Parra, 6 millones de Euros - Banco de Valencia
• Roberto López Abad, 5,8 millones de Euros - CAM
• Javier García Paredes, 5,3 millones de Euros - Nova Caixa Galcia
• Miguel Castillejo, 4,3 millones de Euros - Caja Sur
• Miguel Blesa, 2,8 millones de Euros - Caja Madrid
• Vicente Soriano, 2 millones de Euros - CAM
• Joaquin Meseguer, 2 millones de Euros - CAM
• Ricardo Morado, 1,8 millones de Euros - Caja Madrid
• Agust Llorca, 2 millones de Euros - CAM
• Gabriel Sagristá, 2 millones de Euros - CAM
• José Luís Olivas, 1,6 millones de Euros - Bancaja
• Juan Astorqui, 1,4 millones de Euros - Caja Madrid
• Rodrígo Rato, 1,2 millones de Euros - Caja Madrid

Juan Español Español recibiría por su contrato indefinido una indemnización de 33 días y 24 mensualidades por año trabajado, mientras que su mujer con un contrato objetivo equivale a 20 días y 12 mensualidades de finiquito. Eso sí, si el despido es procedente no hay indemnización. Supongo que el quebrar una entidad bancaria en este país no es causa de despido procedente ... ¿no?

Declaración do Secretario Xeral do PSOE sobre o rescate á banca española

Vivimos hoxe o momento máis grave para España desde que comezou a crise económica. O Goberno español tomou a decisión de pedir á Unión Europea que poña en marcha un mecanismo de rescate para poder facer fronte ás necesidades do sistema financeiro español.

O PSOE traballou para non chegar a esta situación. Fíxoo no Goberno. Tamén na oposición, apoiando ao Goberno na súa política na Unión Europea. Desgraciadamente, ao final, España tivo que solicitar axuda á Unión Europea para sanea-lo noso sistema financeiro. É unha mala noticia para España. Porque deteriora a imaxe do noso país. Porque o préstamo faise ao Estado para que o Estado preste aos bancos. 

Necesitamos reflexionar seriamente, serenamente e profundamente sobre a situación na que estamos. Sobre as nosas fortalezas e as nosas debilidades. 

Necesitamos delimita-la responsabilidade de quen, desde as distintas institucións, políticas, financeiras, administrativas, tiveron relación co proceso de deterioración dos nosos bancos e caixas. Temos que facelo para responder a todas as preguntas que se fan os cidadáns. Temos que facelo coa vontade de que non se volvan a cometer erros, conscientes de que un correcto funcionamento do noso sistema financeiro é clave para o futuro da nosa economía e para a creación de emprego, que é sen dúbida o obxectivo fundamental do PSOE. E temos que facelo no Parlamento, creando unha Comisión que investigue, vixíe e propoña medidas mentres dure o proceso de recapitalización dos nosos bancos e caixas de aforro.

Pero sobre todo, o que necesitamos é actuar. Actuar en primeiro lugar para que o rescate da Unión Europea non o acaben pagando quen nada tivo que ver coa situación pola que atravesan os nosos bancos e caixas. Para evitar que sexan os traballadores e as clases medias quen dunha ou outra forma acaben pagando o custo do rescate. Actuar para que, ao final do proceso de reestruturación, o diñeiro público volte ás arcas públicas. Actuar para que as axudas permitan desbloquea-lo crédito ás familias e ás empresas, que están pendentes para poder consumir e crear emprego, respectivamente. Actuar para que os cidadáns que teñen dificultades coas súas hipotecas, os que se viron enganados pola subscrición das denominadas accións preferentes, tamén teñan resultados positivos desta axuda europea. E facelo con transparencia, explicando os pasos que se dan e o destino do diñeiro. Trátase de rescatar aos bancos pero, sobre todo, de rescatar aos cidadáns que están pasando por enormes dificultades. 

A acción da Unión Europea non será efectiva se non cambia a política económica de xeito sustantivo. Se non acompañamos as políticas de axuste cunha vigorosa política de crecemento. A ausencia de estímulos na nosa economía, unida ao duro axuste realizado na mesma, levounos a unha recesión que ten que ver co problema financeiro que estamos tratando de abordar. Estimula-lo crecemento e volver gaña-la confianza na nosa economía son, dende hai tempo, os retos máis importantes que ten o noso país. Do crecemento vimos falando dende fai máis dun ano no PSOE e no partido dos socialistas europeos. 

España vai recibi-la axuda a solidariedade da Unión Europea. España ten que contribuír, pola súa banda, ao cambio urxente que se debe producir na gobernanza económica europea. Esta crise demostrou que non estabamos preparados para afrontar unha. A solución non é menos Europa, senón máis Europa. Armonización fiscal, unión bancaria e Tesouro europeo. 

O Partido Socialista está, como sempre, preparado para sumar, para contribuír e para pór o interese de España por encima de calquera outro. Expresamos unha e outra vez a nosa convicción de que é necesario alcadar grandes acordos políticos, sociais e institucionais, para facermos fronte a esta crise. E mostrámonos dispostos a iso. Hoxe esta convicción é máis forte que nunca. 

Sabemos que se requirirán esforzos e estamos dispostos a compartilos. Aínda que dende agora dicimos que o esforzo que temos que facer como país non pode supor que se sigan deteriorando servizos públicos fundamentais, como a Sanidade e a Educación, que o esforzo non pode supor que diminúa a solidariedade con aqueles cidadáns que nestes momentos máis o necesitan. 

O Goberno afirma que non haberá condicionalidade macroeconómica. Non estamos seguros. Do que si poden estar seguros os españois é de que o PSOE vai traballar para evitar que haxa máis recortes sociais ou laborais no noso país. 

Somos conscientes da gravidade da situación. Pero iso non nos debe conducir ao pesimismo como país. O día de hoxe non ten por que ser un paso máis cara á depresión, senón o principio da solución.

España é un país forte, moi forte. Coa nosa fortaleza como país, coa axuda que hoxe nos presta Europa e, sobre todo, coa nosa unidade, coa unidade necesaria entre todos os españois, imos percorrer xuntos o camiño da recuperación da economía, do emprego e do benestar social.

Mariano P. Rajoy

(P. de Pinocho ... por marioneta y mentiroso)

Una imagen vale más que mil palabras

Por unha nova gobernanza ambiental

Día Mundial do Medio Ambiente. 5 de xuño de 2012

Manifesto do PSdG de Ourense

Hai tantas razóns para facerse activista ambiental como recunchos teñen as nosas vidas: 

• Porque todo ser humano, en calquera recuncho do Planeta, ten dereito a gozar dun auga e un ceo limpos. A auga é un ben público, un Dereito Universal, indispensábel para a vida no noso planeta, que estamos obrigados a preservar e garantir. Un ceo limpo é a proba máis evidente dun desenvolvemento máis saudábel, máis xusto e máis duradeiro; un ceo contaminado a demostración dos erros do noso modelo produtivo. 
• Porque a economía non é nada sen a ecología, e un país tamén é o resultado da suma dos seus valores ambientais. A riqueza ambiental dun país debe ocupar un espazo entre as magnitudes económicas, como un activo a valorar pola súa xeración presente de riqueza e aval de prosperidade futura. O capital natural é o principal actor económico do que depende o noso desenvolvemento; ignorar a súa destrución, conservación ou aumento é outra forma máis de enxeñería financiera. 
• Porque o principal ensino na vida ha de se-lo de coida-lo medio que nola dá. É preciso devolverlle á cidadanía o dereito a conserva-las súas paisaxes máis prezadas e rescata-la idea dunha convivencia pacífica co medio ambiente. O home é parte da natureza, forma parte esencial dela. Se a destrúe, destrúese a si mesmo; aínda estamos a tempo de corrixir esta anomalía que só conduce a un desastre que sufrirán en maior medida as xeracións vindeiras. A educación debe exercer o seu papel crave como elemento corrector. 
• Porque o Planeta global protéxese sobre todo desde a acción local. O slogan “Pensa globalmente, actúa localmente” está máis vixente ca nunca. As accións persoais, da sociedade civil organizada, das administracións máis próximas, son claves na protección dos nosos recursos ambientais; non podemos admiti-la volta ao desenvolvemento incontrolado e suicida que provocou que España sufra con maior virulencia os efectos da crise. 
• Porque unha contorna saudábel diminúe os riscos de contraer enfermidades. Estraña sociedade aquela que liga o seu benestar económico e social co risco da saúde dos seus cidadáns. Un motivo máis para obrigarnos a repensa-la nosa relación cun medio ambiente sobre o que, sendo conscientes de que a súa destrución nos prexudíca gravemente, somos incapaces de dete-lo seu deterioro. 
• Porque non é posíbel o desenvolvemento sen auga, enerxía e alimentos, e é o medio ambiente o que nolos fornece. Manifestacións previas á Conferencia Río + 20 como “sen seguridade alimentaria non haberá paz” ou “Non é posible un desenvolvemento sostible sen erradica-la fame”, indícannos o contraste dun planeta no que unha parte é vítima dunha crise humanitaria por non poder acceder a uns mínimos recursos naturais para subsistir, e outra é vítima dunha crise económica logo de telos utilizado e explotado ao límite e de xeito absolutamente irracional. 

“Primeiro foi necesario civilizar ao home na súa relación co home. Agora é necesario civilizar ao home na súa relación coa natureza e os animais” (Víctor Hugo).

Facebook